بررسی سیاست‌گذاری توسعه منطقه‌ای بر رشد اقتصادی در استان‌های مختلف ایران می‌تواند به شناخت بهتر و طراحی برنامه‌های مناسب برای توسعه و رشد اقتصادی کشور کمک کند. یکی از اساسی‌ترین مباحث در ادبیات اقتصادی، رشد اقتصادی است که نظریات متعددی درباره آن مطرح شده است. دستیابی به رشد اقتصادی ۸ درصدی از مسیرهای مختلفی امکان‌پذیر است که یکی از آنها سیاست‌گذاری توسعه منطقه‌ای است. ازاین‌رو، بررسی آثار اقتصادی این سیاست‌گذاری ضروری به نظر می‌رسد. این پژوهش با رویکرد داده‌های تابلویی و با استفاده از روش حداقل مربعات پویا (DOLS) به تحلیل تأثیر سیاست‌گذاری توسعه منطقه‌ای بر رشد اقتصادی در ۳۱ استان ایران طی سال‌های ۱۳۹۰ تا ۱۴۰۰ پرداخته است. نتایج نشان می‌دهد که افزایش یک‌درصدی در مؤلفه تمرکززدایی مالی، منجر به ۰.۵۴۷ درصد افزایش در رشد اقتصادی می‌شود. همچنین، با افزایش یک‌درصدی درآمد نفتی، رشد اقتصادی به میزان ۰.۰۸۹ درصد افزایش می‌یابد و رابطه میان آنها مثبت و معنادار است. علاوه بر این، در صورت افزایش یک‌درصدی اعتبارات متوازن منطقه‌ای، رشد اقتصادی در بلندمدت به میزان ۰.۸۵۳ درصد افزایش خواهد یافت که این رابطه نیز مثبت و معنادار است. همچنین، در بلندمدت متغیرهای کمکی مانند نیروی کار و سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی تأثیر مثبت و معناداری بر رشد اقتصادی دارند.