بخش انرژی به ویژه برق به عنوان یک بخش استراتژیک و موثر بر رشد و رفاه اقتصادی به شمار می‌آید که لزوم تأمین و تضمین آن منجر به حضور دولت در این بخش شده است. در این راستا وجود انحصار طبیعی در صنعت برق می‌تواند به دلایلی همچون عدم‌شایستگی و سوء‌مدیریت مدیران دولتی علاوه بر تحمیل هزینه‌های زیاد به مصرف‌کنندگان، زمینه‌ساز بروز فساد باشد. هدف پژوهش حاضر تحلیل اثر یکپارچگی دولت (از طریق کاهش فساد) بر اتلاف انتقال و توزیع برق در ایران طی دوره زمانی 1401-1379 بود. بدین منظور از روش خودتوضیحی با وقفه‌های توزیعی کوانتایل (QARDL) استفاده شد. نتایج حاکی از آن است که یکپارچگی دولت در سه کوانتایل پایین (25/0)، میانی (5/0) و بالایی (75/0) اثر منفی بر اتلاف انتقال و توزیع برق داشته است، اما در سطوح بالای اتلاف برق این اثر افزایش داشته است. نسبت سرمایه‌گذاری بخش خصوصی به دولتی و دسترسی به برق در هر سه کوانتایل اثر منفی بر اتلاف برق داشته‌اند، اما در سطوح بالای اتلاف برق اثر منفی این متغیرها کاهش یافته است. تولید ناخالص داخلی در کوانتایل پایین و میانی اثر منفی تقریباً یکسانی بر اتلاف برق داشته، اما در کوانتایل بالا اثرمعناداری نداشته است. ضریب تصحیح خطا نیز نشان می‌دهد که در کوانتایل پایین، میانی و بالا در هر دوره به ترتیب 53، 50 و 63 درصد از عدم تعادل‌های کوتاه‌مدت تعدیل شده و نتایج به سمت روند بلندمدت خود همگرا می‌شوند. از طرفی نتایج آزمون والد بیانگر آن است که ضرایب در کوتاه‌مدت در کوانتایل‌های مختلف متقارن و در بلندمدت نامتقارن بوده‌اند.