پژوهش حاضر در صدد مواجهه با ناکارآمدی ساختار فعلی روابط کار به واسطه ترسیم الگوی حکمرانی برای دخیل کردن ذینفعان حوزه کارگری در روابط کار میباشد تا بدین صورت قادر به ایجاد توازن قدرت، تضمین امنیت شغلی و افزایش بهرهوری شود. این تحقیق از نظر ماهیت، کیفی بوده و از مصاحبههای نیمهساختاریافته با ذیربطان حوزه کار برای جمع آوری دادهها و روش تحلیل تم برای تحلیل دادهها استفاده کرده است. یافتهها نشان میدهند الگوی حکمرانی مشارکتی در ایران، یک چارچوب چندسطحی، تلفیقی و متوازن است که اجرای همزمان پنج الزام بنیادین را ضروری میسازد. این الزامات شامل ۱) تقویت تشکلهای کارگری و کارفرمایی به عنوان پیششرط استقلال، ۲) اصلاح نقش دولت به واسطه کاهش مداخلهی منفی و گذار از تعیینگری به تنظیمگری، ۳) افزایش مشارکت در سطح بنگاه (با هدف رسیدن به همتصمیمی)، ۴) پیوند مستقیم مشارکت با بهرهوری و اشتراک منافع و ۵) شمولیت حداکثری ذینفعان در تمامی مراحل فرایند سیاستگذاری است.