در دنیای پر رقابت امروز دولت ها می‌کوشند با ارتقای کیفیت منابع انسانی روند توسعه خود را تسریع نمایند. در این میان جذب و نگهداشت نیروی انسانی نخبه اهمیت مضاعفی برای دولت ها دارد چرا که اگر در جایگاه درستی قرار گیرند، با وجود شرایط مساعد، می‌توانند نقش آفرینی و اثرگذاری بهتری در دستیابی کشورها به سطح بالای پیشرفت داشته باشند. این پژوهش با هدف طراحی مدل شاخص‌های تلفیقی برای جذب نخبگان در بخش دولتی، از روش‌شناسی ترکیبی (تحلیل محتوای کیفی ۱۰ سند قانونی و تحلیل مضمون مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۱۶ مدیر ارشد دولتی) استفاده کرده است. یافته‌ها منجر به شناسایی ۶ شاخص کلیدی در دو حوزه شد:شاخص‌های سخت‌افزاری: توان ترجمه دانش تخصصی به راهکار عملی، طراحی نقشه راه با درنظرگرفتن محدودیت‌های اداری و شاخص‌های نرم‌افزاری: شبکه‌سازی بین‌سازمانی، پایداری انگیزه در محیط‌های غیرمنعطف، اولویت‌دهی به مصالح ملی و توان ایجاد تغییر در سیستم‌های راکد.

نتایج نشان داد که شکاف معناداری بین معیارهای قانونی و نیازهای عملی وجود دارد؛ به‌طوریکه شاخص‌های سخت‌افزاری در مستندات قانونی پررنگ‌ترند، درحالی‌که مدیران بر شاخص‌های نرم‌افزاری تأکید داشتند. مدل پیشنهادی با تلفیق این دو دیدگاه، چارچوبی جامع برای بازتعریف شاخص های جذب نخبگان ارائه می‌دهد که می‌تواند مبنای سیاست‌گذاری‌های آینده قرار گیرد.