بررسی علمی حکمرانی و شیوه های بهبود آن، یکی از دغدغه های اصلی نظامهای سیاسی مدرن در قرن بیست و یکم است. کاهش روزافزون منابع، افزایش مداوم مصارف، بحرانهایی که در فواصل کوتاه مدت پدیدار می شوند و سطح انتظارات عمومی که مدام بالاتر می رود، امکان عدم توجه به اصلاح حکمرانی را سلب کرده است. در این میان، اگرچه حکمرانی ابعاد گوناگونی دارد اما بدون هیچ شکی، سیاست خارجی یکی از مهمترین ابعاد آن به شمار می رود. در بررسی، بهبود و اصلاح حکمرانی در سیاست خارجی، جهت گیری ها، منابع مادی، سرمایه انسانی و موضوعات فعالیت و اقدام در دستگاه های متولی سیاست خارجی، هرکدام دارای اهمیت است. بررسی بعضی از این موضوعات نیاز به کنکاش علمی میان رشته ای دارد و بعضی دیگر دارای قدمتی چند ده ساله در محافل علمی است. جمهوری اسلامی ایران دراین خصوص و در میانه دو جنگ بزرگ در منطقهای که یکی از آشوبناک ترین مناطق جهان است، با ضرورتی مضاعف مواجه است. سابقه تاریخی و تمدنی ایران، موقعیت جغرافیایی، اندیشه حاکم بر کشور پس از انقلاب شکوهمند اسلامی، مخالفت و خصومت قدرتهای جهانی و چندین دلیل دیگر، سبب شده تا سیاست خارجی در حکمرانی ملی نقشی بی بدیل داشته باشد. یکی از چالشهای مهم در این مسیر، نگاه های غیرعلمی به حکمرانی سیاست خارجی و ایجاد این انتظار است که بسیاری از کاستی های سیاست داخلی از مسیر تغییر جهت سیاست خارجی حل شود در حالی که نگاه واقع بینانه و خردمندانه به سیاست خارجی چنین تصوراتی را خیال پردازانه دانسته و رد می کند. در ادامه همین مسیر علمی، بهره گیری از تجربیات موفق جهانی در استفاده از موضوعات جدید مانند دیپلماسی علمی، نظم غیرغربی، تغییر توازن قدرت جهانی، سازمانهای جدید بینالمللی و موضوع مقاومت در منطقه غرب آسیا نکات بسیار مهمی است که در این مجموعه مقالات مورد توجه قرار گرفته است.
