ااین مقاله به بررسی تأثیر نقش نظامیان در حکمرانی سیاست خارجی در دو کشور ایران و آمریکا می‌پردازد. هدف اصلی تحقیق، تحلیل و مقایسه میزان تأثیرگذاری نظامیان بر تصمیم‌گیری‌های سیاسی و دیپلماتیک در این دو کشور است که در دو نظام حکومتی متفاوت عمل می‌کنند. در ایران نقش نظامیان در چارچوب ماموریت های قانونی و وظایف دفاعی و امنیتی تعریف شده و تحلیل حاضر تلاش دارد با اتکا به اسناد رسمی و قوانین اساسی کشور ،ابعاد این نقش را تبیین کند. در آمریکا نیز روابط نزدیک میان مقامات نظامی و سیاسی به‌ویژه در عرصه‌های بین‌المللی تأثیرات چشمگیری دارد. این مطالعه از رویکرد مقایسه‌ای استفاده کرده و تلاش دارد تا تفاوت‌ها و شباهت‌های ساختار حکومتی و نظامی در هر دو کشور را بررسی کند. در بخش تحلیل، به بررسی نقش شخصیت‌های کلیدی نظامی در تعیین سیاست‌های خارجی و چگونگی تعامل آنان با مقامات سیاسی پرداخته خواهد شد. یافته های تحقیق نشان می دهند که اگر چه در ایران نظامیان در شرایط تهدید تهدیدات امنیتی منطقه ای و بین المللی نقش حمایتی در سیاست خارجی ایفا می کنند،امام تصمیم گیری های کلان بر اساس سیاست های کلان نظام و در چارچوب نهادهایی چون شورای عالی امنیت ملی صورت می گیرد. در آمریکا نیز، اگرچه نظامیان در روند تصمیم‌گیری‌های بین‌المللی دخیل هستند، اما در چارچوب نظام دموکراتیک، سیاست خارجی بیشتر تحت تأثیر نهادهای غیرنظامی قرار دارد. این تحقیق نتایج مهمی برای درک بهتر تعاملات نظامی و سیاست خارجی در دو نظام حکومتی متفاوت دارد و می‌تواند در زمینه‌های سیاسی و نظامی به‌ویژه در مطالعات روابط بین‌الملل و امنیت کاربردی باشد.