استان‌های مختلف در کشور پهناور ایران ظرفیت‌های قابل بهره‌برداری متعددی دارند. استفاده از آنها برای توسعه مستلزم تغییر در رویه سیاستگذاری متمرکز و بالا به پایین و اتخاذ رویکردهای مشارکتی است به نحوی که سیاست‌ها در تناسب با توانمندی‌ها و نیازهای هر منطقه باشد. این مطالعه با تمرکز بر شرکت‌های دانش‌بنیان، هدف انطباق فعالیت این شرکت‌ها با شرایط منطقه را پیگیری می‌کند. در این راستا از مفهوم تخصصی سازی هوشمند استفاده کرده است. تخصصی‌سازی هوشمند یکی از چارچوب‌های نظری سیاستگذاری پایین به بالا است که مبتنی بر ویژگی‌های زمینه‌ای و ظرفیت‌های نوآوری مناطق به تدوین سیاست‌ها متناسب با شرایط منطقه می‌پردازد. در این پژوهش با مطالعه اسناد آمایش استان‌های منتخب حوزه‌های تمرکز و اولویت دار آنها شناسایی می‌شود، در ادامه با بررسی حوزه فعالیت شرکت‌های دانش‌بنیان و همچنین مصاحبه با سیاست‌گذاران و فعالان حوزه دانش‌بنیان به بررسی ورود یا عدم ورود شرکت‌های دانش‌بنیان در حوزه‌های اولویت‌دار می‌پردازد و در گام بعدی چالش‌هایی که در مسیر فعالیت شرکت‌های دانش‌بنیان وجود دارد بررسی می‌شود و در نهایت راهکارهایی برای بهبود عملکرد نظام و جهت‌دهی به فعالیت شرکت‌های دانش‌بنیان برای انطباق با قابلیت‌های منطقه ارائه می‌گردد. نتایج مطالعه نشان می دهد بخشی از چالش‌ها مرتبط با فرایند‌های ارزیابی، تجاری‌سازی و شبکه‌سازی و ارتباطات است و بخش دیگر متوجه کاستی‌هایی در حمایت‌های ارائه شده از سوی بازیگران بوم‌سازگان یعنی دانشگاه‌ها، نهادهای نوآور، نهادهای منطقه و بخش صنعت است.