مفهوم مسائل بدخیم (سرکش) در سیاست‌گذاری عمومی در ایران کمتر شناخته شده و راه‌های مواجهه با آن بررسی نشده‌اند و در عین حال استفاده از روش‌های معمول برای پرداختن به این گونه مسائل کارآمد نیست. تلاش‌های فراوان برای حل بسیاری از مسائل بدخیم با شکست مواجه شده و از زمان ابداع مفهوم مسائل بدخیم رویکردها، راهبردها و روش‌های مختلفی برای پرداختن به آنها پیشنهاد گردیده‌اند. هدف این پژوهش واکاوی و معرفی رویکردها، راهبردها و روش‌های سیاسی در پرداختن به مسائل بدخیم و بررسی قابلیت حکمرانی آنها است. در این پژوهش از مرور روایی استفاده شده است. برای پرداختن به مسائل بدخیم در سیاست‌گذاری عمومی دو رویکرد کلان وجود دارد: رویکرد مدیریتی و سیاسی. هر کدام از آنها می‌توانند راهبردهای 3 گانه حل مسئله، رام کردن مسئله بدخیم و انطباق با آن را اتخاذ کنند. روش‌هایی مانند حکمرانی مشارکتی ابزاری، انکار و اجتناب و عدم تصمیم‌گیری برای حل مسائل بدخیم مورد استفاده‌اند. در عوض، تغییر ساختاربندی و تجدید صورت‌بندی مسائل بدخیم برای رام کردن آن مؤثر است. حکمرانی مشارکتی تحول‌آفرین، پیشگیری و به‌کار‌گیری خط‌مشی‌های رفتاری جهت انطباق با مسائل بدخیم کارآمد هستند. انتخاب نحوه پرداختن به مسائل بدخیم در سیاست‌های عمومی و قابلیت حکمرانی آن، کاملاً به وجوه و ویژگی‌های برجسته هر مسئله و تطابق آن با شرایط نهادی لازم برای اتخاذ راهبرد و روش مورد نظر بستگی دارد. بنابراین پیش از مواجهه با مسائل بدخیم باید این تطابق بین مؤلفه‌های مسئله، رویکردها، بسترها و راهبردهای پرداختن به آن مسائل ایجاد شود.