حکمرانی در واقع پاسخی به استفاده و بهره برداری بهینه از منابع محدود در دسترس برای دستیابی به  بهترین نتایج بر اساس بنیان‌های نظری مشخص شده می‌باشد. در واقع حکمرانی در زمانی شکل واقعی به خود می‌گیرد که بنیان‌های نظری و شاخص‌های تحقق آن مشخص و شفاف شود و سپس الگویی بکارگیری شود که به بهترین شکل از منابع محدود موجود برای تحقق شاخص‌ها بهره گرفته شود. در هر نوعی از حکمرانی (علم و فناوری، محیط زیست، آموزش، اقتصاد، صنعت و سایر انواع حکمرانی) این واقعیت صدق می‌نماید.
شاید در ابتدا این واقعیت بسیار واضح جلوه نماید ولی در عمل در کشور با آن فاصله جدی داریم. بایستی به این واقعیت توجه شود که منابع در دسترس برای تحقق یک حکمرانی خوب در کشور محدود است. کشور نیازمند اولویت‌گذاری راهبردی و واقعی در بخش‌های مختلف است و بایستی منابع محدود خود را در مسیر توسعه اولویت‌های راهبردی قرار دهد. توزیع بی‌رویه منابع به صورت خرد و بر اساس سهم‌خواهی‌های محلی یا موضوعی نه تنها مسیر تحقق چشم‌اندازها را تسهیل نمی‌نماید بلکه منجر به فاصله گرفتن از آن می‌شود. . برای اینکه این واقعیت را بیشتر مورد توجه قرار دهیم به حکمرانی آموزش عالی در کشور اشاره می‌نماییم. هم اکنون پس از نزدیک به 90 سال آموزش عالی مدرن در کشور، بنیان‌های نظری حکمرانی آموزش عالی در ایران نه تنها شفاف نیست بلکه محل جدال‌های فرصت سوز فروانی شده است. به گونه‌ای که هم اکنون شاخص‌های شفافی برای ارزیابی حکمرانی آموزش عالی در کشور وجود ندارد. حتی مواردی همچون اصل 30 قانون اساسی[1] به عنوان حکمی بالادستی، هنوز در کشور یک تفسیر مشخص و شفاف ندارد. 
برای اینکه بنیان‌های نظری در هر حکمرانی موضوعی شفاف شود و سپس اولویت‌گذاری راهبردی و الگوی حکمرانی در آن مدنظر قرار گیرد، نیازمند دانش حکمرانی هستیم. تصمیمات خلق الساعه و مطالعه نشده نه تنها مشکلی را حل نمی‌کند بلکه بر مشکلات قبلی می‌افزاید. به همین جهت پیشنهاد می‌شود که دستگاه‌های سیاستگذار موضوعات اولویت دار حکمرانی در کشور را مشخص نمایند و سپس به دانشگاه‌ها، مراکز پژوهشی و اندیشکده‌ها جهت تبیین بنیان‌های نظری و شاخص‌های تحقق آن، تعیین اولویت‌های راهبردی و الگوی حکمرانی ماموریت‌های مشخصی را واگذار نمایند تا چراغ راه تصمیم‌گیری‌های دانش‌بنیان در کشور شود.
 
[1] دولت‏ موظف‏ است‏ وسایل‏ آموزش‏ و پرورش‏ رایگان‏ را برای‏ همه‏ ملت‏ تا پایان‏ دوره‏ متوسطه‏ فراهم‏ سازد و وسایل‏ تحصیلات‏ عالی‏ را تا سر حد خودکفایی‏ کشور به‏ طور رایگان‏ گسترش‏ دهد.