حکمرانی خوب تمرین مدیریت سیاسی-اقتصادی-اجتماعی منابع یک کشور برای رسیدن به اهداف خاص و تعیین شده است.این تمرین دربرگیرنده راهکارها و روش هایی است که افراد و نهادها از طریق آنها توانایی پیگیری علایق و حقوق قانونی خود را با توجه به محدودیت ها داشته باشند.حکمرانی خوب معطوف به یافتن الگو و ترکیب جدیدی از همکاری میان سه بخش دولت-جامعه مدنی-بخش خصوصی است.حکمرانی خوب نشان دهنده حاکمیت به مثابه مسئولیت در برابر شهروندان است که به واسطه حاکمیت قانون و شفافیت فرصت های عادلانه و برابر در همه زمینه ها برای شهروندان فراهم می سازد.این فرصت های برابر تنها به وسیله سیاست داخلی ساخته نمی شوند و سیاست خارجی هر دولتی می تواند به طور مستقیم و غیر مستقیم بر ان اثر بگذارد.پژوهش حاضر به دنبال پاسخ به این سوال است که بایسته های حکمرانی خوب و سیاست خارجی دولت سیزدهم چگونه بر یکدیگر تاثیر گذاشته اند؟ تلاش شده است با استفاده از منابع اسنادی-آرشیوی به روش توصیفی – تحلیلی به این سوال پاسخ داده شود.دولت سیزدهم با دو اصل مهم در سیاست خارجی خود یعنی گسترش همکاری های بین المللی و منطقه ایی و تقویت سیاست همسایگی از یک سو و تلاش برای رشد اقتصادی و رشد تشکیل سرمایه به همراه رشد طبقه متوسط در ایران از سوی دیگر توانسته است که رتبه ایران را در شاخص های حکمرانی خوب بهبود بخشد.