مؤسسه گروه پژوهشی سیاستگذاری و تحلیل راهبردی آیندگانفصلنامه علمی دانش حکمرانی3060-59383920260220Governance of Science Diplomacy in the U.S. Department of Stateحکمرانی دیپلماسی علمی در وزارت خارجه ایالات متحده24323110.22034/jokog.2025.519609.1085FAعلیرضاکوهکندانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبائی0000-0002-3594-4154Journal Article20250427Science diplomacy, as one of the key tools of foreign policy, plays an important role in strengthening international relations, exchanging knowledge, and solving global challenges. The United States, with the most advanced scientific and research infrastructure in the world, has used science diplomacy as a tool to advance its national interests.<br><br>In the structure of foreign policy implementation in the United States, the State Department plays a key role and, along with other organizations and institutions, pursues the goals and interests of the United States in foreign policy. This research sought to answer the question of what role the United States Department of State plays in the governance of science diplomacy in American foreign policy. The research method is qualitative and hypothesis-driven, and using a theoretical and conceptual framework within the overall framework of empirical research, it sought to describe and explain the position of the United States Department of State in the governance of science diplomacy. The information gathering tool in this regard was a library and using reliable sources available in articles and databases extracted from the Internet.<br><br>The results of the study show that the US State Department plays a key role in advancing science diplomacy as a strategic tool in the country's foreign policy. The department seeks to maintain and strengthen the scientific and technological position of the United States in the world by establishing and managing international scientific cooperation, participating in global organizations, and using new technologies in diplomatic relations. In a situation where scientific competition between great powers such as China and the European Union has increased, the US State Department, by implementing targeted policies in the field of science diplomacy, is trying to maintain the country's scientific superiority and use it as a tool to increase international influence.دیپلماسی علمی به عنوان یکی از ابزارهای کلیدی سیاست خارجی، نقش مهمی در تقویت روابط بینالمللی، تبادل دانش و حل چالشهای جهانی ایفا میکند. ایالات متحده آمریکا با دارا بودن پیشرفتهترین زیرساختهای علمی و تحقیقاتی در جهان، از دیپلماسی علمی به عنوان ابزاری برای پیشبرد منافع ملی خود استفاده کرده است. <br><br>در ساختار اجرای سیاست خارجی در آمریکا، وزارت خارجه نقشی کلیدی دارد و در کنار دیگر سازمانها و نهادهای متولی، اهداف و منافع مورد نظر ایالات متحده را در سیاست خارجی دنبال میکند. این پژوهش به دنبال پاسخ به این سوال بوده که وزارت خارجه ایالات متحده چه نقشی در حکمرانی دیپلماسی علمی در سیاست خارجی آمریکا دارد. روش پژوهش از نوع کیفی و از گونه قیاسی فرضیه محور و با استفاده از چارچوب نظری و مفهومی در چارچوب کلی تحقیقات تجربی، به دنبال توصیف و تبیین جایگاه وزارت خارجه آمریکا در حکمرانی دیپلماسی علمی بوده است. ابزار گردآوری اطلاعات در این خصوص، کتابخانهای و با استفاده از منابع معتبر موجود در مقالات و بانکهای اطلاعاتی بوده که از اینترنت استخراج شده است.<br><br>نتایج پژوهش نشان میدهد که وزارت امور خارجه آمریکا نقشی اساسی در پیشبرد دیپلماسی علمی بهعنوان ابزاری استراتژیک در سیاست خارجی این کشور ایفا میکند. این وزارتخانه از طریق ایجاد و مدیریت همکاریهای علمی بینالمللی، مشارکت در سازمانهای جهانی و استفاده از فناوریهای نوین در روابط دیپلماتیک، به دنبال حفظ و تقویت موقعیت علمی و فناورانه آمریکا در جهان است. در شرایطی که رقابت علمی میان قدرتهای بزرگ مانند چین و اتحادیه اروپا افزایش یافته است، وزارت امور خارجه آمریکا با اجرای سیاستهای هدفمند در حوزه دیپلماسی علمی، تلاش میکند برتری علمی کشور را حفظ کند و از آن به عنوان ابزاری برای افزایش نفوذ بینالمللی بهره ببرد.مؤسسه گروه پژوهشی سیاستگذاری و تحلیل راهبردی آیندگانفصلنامه علمی دانش حکمرانی3060-59383920260220The impact of the role of the military in foreign policy governance: A comparative study of Iran and the United States.تاثیر نقش نظامیان در حکمرانی سیاست خارجی :مطالعه مقایسه ای ایران و آمریکا24322910.22034/jokog.2025.521389.1090FAحنانهدرشتیاستادیار دانشگاه آزاد واحد تهران مرکزJournal Article20250505The role of the military in foreign policy governance has long been a subject of significant scholarly attention, as it profoundly influences a country’s international interactions and domestic political dynamics. This paper aims to analyze and compare the impact of military actors on foreign policy governance in two distinct systems: Iran and the United States. Employing a comparative methodology, the study explores structural, historical, and political dimensions that shape the involvement of military institutions in shaping foreign policy decisions. While Iran’s foreign policy governance often reflects the influence of ideological and revolutionary frameworks combined with military presence, the United States demonstrates a more institutionalized civil-military balance, though military influence remains pronounced in strategic policymaking.<br><br>The findings reveal both similarities and fundamental differences in the extent and nature of military intervention in foreign policy in the two countries. Iran’s military role is deeply embedded within the framework of its revolutionary goals and regional security concerns, whereas the United States leverages its military primarily for maintaining global dominance and strategic alliances. This research highlights the implications of such military involvement, including its impact on governance efficacy, international perception, and regional security. The study concludes with recommendations aimed at enhancing civil-military balance in foreign policy governance, particularly within contexts similar to Iran.ااین مقاله به بررسی تأثیر نقش نظامیان در حکمرانی سیاست خارجی در دو کشور ایران و آمریکا میپردازد. هدف اصلی تحقیق، تحلیل و مقایسه میزان تأثیرگذاری نظامیان بر تصمیمگیریهای سیاسی و دیپلماتیک در این دو کشور است که در دو نظام حکومتی متفاوت عمل میکنند. در ایران نقش نظامیان در چارچوب ماموریت های قانونی و وظایف دفاعی و امنیتی تعریف شده و تحلیل حاضر تلاش دارد با اتکا به اسناد رسمی و قوانین اساسی کشور ،ابعاد این نقش را تبیین کند. در آمریکا نیز روابط نزدیک میان مقامات نظامی و سیاسی بهویژه در عرصههای بینالمللی تأثیرات چشمگیری دارد. این مطالعه از رویکرد مقایسهای استفاده کرده و تلاش دارد تا تفاوتها و شباهتهای ساختار حکومتی و نظامی در هر دو کشور را بررسی کند. در بخش تحلیل، به بررسی نقش شخصیتهای کلیدی نظامی در تعیین سیاستهای خارجی و چگونگی تعامل آنان با مقامات سیاسی پرداخته خواهد شد. یافته های تحقیق نشان می دهند که اگر چه در ایران نظامیان در شرایط تهدید تهدیدات امنیتی منطقه ای و بین المللی نقش حمایتی در سیاست خارجی ایفا می کنند،امام تصمیم گیری های کلان بر اساس سیاست های کلان نظام و در چارچوب نهادهایی چون شورای عالی امنیت ملی صورت می گیرد. در آمریکا نیز، اگرچه نظامیان در روند تصمیمگیریهای بینالمللی دخیل هستند، اما در چارچوب نظام دموکراتیک، سیاست خارجی بیشتر تحت تأثیر نهادهای غیرنظامی قرار دارد. این تحقیق نتایج مهمی برای درک بهتر تعاملات نظامی و سیاست خارجی در دو نظام حکومتی متفاوت دارد و میتواند در زمینههای سیاسی و نظامی بهویژه در مطالعات روابط بینالملل و امنیت کاربردی باشد.مؤسسه گروه پژوهشی سیاستگذاری و تحلیل راهبردی آیندگانفصلنامه علمی دانش حکمرانی3060-59383920260220Foreign Policy Governance in the New World Order from the Perspective of Ayatollah Khameneiحکمرانی سیاست خارجی در نظم جدید جهانی از منظر آیتالله خامنهای24322810.22034/jokog.2025.519745.1088FAمحمدصادقرحیمیدبیر اندیشکده مطالعات آمریکا، دانشگاه امام صادق (علیه السلام)، تهران.0009-0000-5928-208Xمحمدمهدیاحسان طلبدبیر دفتر مطالعات اوراسیا، دانشگاه امام صادق (علیه السلام)، تهران0009-0005-6787-1550ابوذرگوهری مقدمدانشیار گروه روابط بین الملل، دانشگاه امام صادق (علیه السلام)، تهران0000-0001-7552-7518Journal Article20250430In the contemporary world, the foreign policy of each country is tied to numerous social factors and relations, such as social, economic, cultural, and political factors, and is not a phenomenon that can be studied in an abstract manner and separately from these influential factors. Consequently, in the field of foreign policy analysis of countries, the factors affecting a country's decision-making and diplomatic behavior have always been analyzed from various angles. The study and analysis of foreign policy from the perspective of the country's leaders is one of these factors under study, which although is not the only influential factor and cannot replace other factors alone, ignoring its impact on the governance of foreign policy of countries is also far from wise, because the role of leadership in the political system of Velayat-e-Faqih is very influential, and on the other hand, the leadership's perspective can determine the main direction and destination of the country's diplomatic apparatus.<br><br>For this reason, in this research, using documentary studies and library resources and the method of content analysis, we have attempted to understand the indicators and characteristics of foreign policy governance and policymaking in the emerging new world order. Also, according to the studies conducted, it seems that the most important concept among them is the concept of "the world in transition and the need to increase influence on the future order," which is a key keyword in determining the style and context of the Islamic Republic of Iran's interactions with other actors in the international arena.در جهان معاصر، سیاست خارجی هر کشور به عوامل و مناسبات اجتماعی متعددی همچون عوامل اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی، سیاسی آن گره خورده و پدیدهای نیست که بتوان به صورت تجریدی و جدای از این عوامل اثرگذار، آن را بررسی نمود. نتیجتاً در حوزه تحلیل سیاست خارجی کشورها همواره از زوایای متعددی به تحلیل عوامل مؤثر بر تصمیم گیری ها و رفتارهای دیپلماتیک یک کشور پرداخته شده است. مطالعه و تحلیل سیاست خارجی از منظر رهبران کشور یکی از این عوامل مورد بررسی است که هرچند تنها عامل تأثیرگذار نبوده و نمی تواند به تنهایی جایگزین سایر عوامل شود، اما بی توجهی به تأثیر آن بر حکمرانی سیاست خارجی کشورها نیز امری به دور از خرد است، زیرا نقش رهبری در نظام سیاسی ولایت فقیه بسیار تاثیرگذار است و از جهت دیگر دیدگاه رهبری می تواند سمت و جهت اصلی حرکت و مقصد دستگاه دیپلماسی کشور را تعیین کند.<br><br>از همین جهت در این پژوهش با بهره گیری از مطالعات اسنادی و منابع کتابخانه ای و روش تحلیل مضمون تلاشی در جهت درک شاخص ها و ویژگی های حکمرانی و سیاستگذاری سیاست خارجی در نظم جدید جهانی در حال شکل گیری داشته ایم. همچنین طبق بررسی های انجام شده به نظر می رسد که مهم ترین مفهوم در این میان مفهوم «جهان در حال گذار و لزوم افزایش تاثیرگذاری بر نظم آینده» باشد که کلیدواژه محوری در تعیین سبک و سیاق تعاملات جمهوری اسلامی ایران با دیگر بازیگران عرصه بین المللی است.مؤسسه گروه پژوهشی سیاستگذاری و تحلیل راهبردی آیندگانفصلنامه علمی دانش حکمرانی3060-59383920260220Economisation of the Islamic Republic of Iran's Foreign Policy: An Institutional Analysis of Obstacles and StrategiesAbstractاقتصادیسازی خطمشیهای سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران: تحلیلی نهادی از موانع و راهبردها24323010.22034/jokog.2025.528132.1105FAاحدرضایان قیه باشیاستادیار، گروه مطالعات آینده پژوهی، دانشکده حکمرانی، دانشگاه تهران، تهران، ایران0000-0001-5119-3613مهدیسدیدیدانشجوی دکتری، رشته خطمشیگذاری عمومی، پردیس بینالمللی کیش، دانشگاه تهران، تهران، ایران.علی اصغرپورعزتاستاد، گروه خطمشیگذاری عمومی، دانشکده مدیریت، دانشکده علوم اداری و سازمانی، دانشگاه تهران، تهران، ایران0000-0002-1875-3479Journal Article20250603This study examines the persistent obstacles to the economization of the Islamic Republic of Iran's foreign policy through an integrated conceptual framework derived from New Institutionalism and Foreign Policy Analysis. Employing a qualitative approach based on a systematic literature review and in-depth, semi-structured interviews with 18 policy and economic elites, this research argues that the primary impediments are not merely external pressures but are deeply rooted in institutional rigidity and historical path dependency within Iran's decision-making structures. Findings indicate that this institutional context fosters an environment where the dominance of a security-driven institutional logic over an economic logic, coupled with bureaucratic rivalries among parallel institutions, systematically hinders the transformation of diplomacy into a tool for trade development and investment attraction. While sanctions have acted as an external catalyst highlighting the need for trade partner diversification, the study suggests that without profound institutional reforms in domestic rules of the game and the bureaucratic incentive system, these opportunities will not be fully realized. By analyzing the interplay between structures (institutions) and agents (bureaucracies), this research proposes that an effective operationalization strategy must focus on the de-institutionalization of dysfunctional procedures and the institutionalization of coordinative, economically-oriented structures.این پژوهش، موانع پایدار در مسیر اقتصادیسازی خطمشیهای سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران را با استفاده از یک چارچوب مفهومی یکپارچه مبتنی بر نظریه نهادگرایی نوین و رویکردهای تحلیل سیاست خارجی مورد بررسی قرار میدهد. این پژوهش با رویکرد کیفی و بر اساس تحلیل دوگانه دادههای حاصل از مرور نظاممند ادبیات و مصاحبههای عمیق نیمهساختاریافته با ۱۸ خبره حوزه سیاست خارجی و اقتصاد، استدلال میکند که موانع اصلی این فرآیند، نه صرفاً فشارهای خارجی، بلکه ریشه در صلبیت نهادی و وابستگی به مسیر تاریخی در ساختارهای تصمیمگیری ایران دارد. این چارچوب نهادی، بستری را فراهم میکند که در آن رقابتهای بوروکراتیک میان نهادهای موازی و غلبه منطق نهادی امنیتمحور بر منطق اقتصادی، به طور سیستماتیک مانع از تبدیل دیپلماسی به ابزاری برای توسعه تجارت و جذب سرمایه میشود. در حالی که تحریمها به عنوان یک کاتالیزور خارجی، ضرورت تنوعبخشی به شرکای تجاری را آشکار ساختهاند، اما یافتهها حاکی از آن است که بدون اصلاحات نهادی عمیق در قواعد بازی داخلی و تغییر در نظام انگیزشی، این فرصتها به نتیجه مطلوب نخواهند رسید. این پژوهش با تحلیل تعامل میان ساختارها (نهادها) و بازیگران (بوروکراسیها)، پیشنهاد میکند که راهبرد عملیاتیسازی، باید بر نهادزدایی از رویههای ناکارآمد و نهادسازی ساختارهای هماهنگکننده و مبتنی بر منطق اقتصادی متمرکز شود.مؤسسه گروه پژوهشی سیاستگذاری و تحلیل راهبردی آیندگانفصلنامه علمی دانش حکمرانی3060-59383920260220Normalizing an Abnormal Politics: An Analysis of Iranian Governance in the Middle East within the Framework of Politics of Resistanceنُرمالسازی یک سیاست غیرنُرمال: تحلیلی بر حکمرانی ایران در خاورمیانه در پرتو سیاست مقاومت24322610.22034/jokog.2025.510626.1069FAسید یوسفقرشیگروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران0000-0001-9570-4542Journal Article20250304Post-revolutionary Iran has consistently been recognized as a unique actor by great powers due to its divergence from established international norms. This divergence has prompted an ongoing policy-making effort to dismantle one approach while legitimizing another. This article addresses the main question of how Iran has deconstructed “Normal Politics” and legitimized the “Politics of Resistance” within the Middle East over the past two decades. By examining the notion of resistance as a fundamental human right and drawing upon Michel Foucault’s framework of resistance and power, this article concludes that the Islamic Republic of Iran, aligned with key elements of Iranian identity and the principles articulated by its political leaders—which are reflected in its Constitution—has normalized the Axis of Resistance. This normalization has been achieved by promoting a resistance subculture via engagement with non-state entities in the Middle East, standing in contrast to the prevailing policies of the United States. The resistance subculture has been primarily formed and sustained through opposition to the United States and its ally, Israel. The findings presented in this article are both descriptive and explanatory, underpinned by comprehensive library research.ایرانِ پساانقلاب در نظرگاه قدرتهای بزرگ، همواره در زمره بازیگران خاص قرار گرفته چرا که به زعم آنان بر اساس نُرم بینالمللی عمل نکرده است. عدم تقید ایران به نُرم تعریف شده توسط این قدرتها، طرفین را به لحاظ نظری و عملی وارد کارزاری سیاستگذارانه به قدمت نیم قرن کرده که بر محور واسازی یک سیاست و مشروعسازی سیاستی دیگر دائر شده است. بر این مبنا، پرسش اصلی مقاله این است که ایران چگونه به واسازی «سیاست نُرمال» و مشروعسازی «سیاست مقاومت» به مثابه امری غیرنُرمال در قلمرو مکانی خاورمیانه در دو دهه اخیر دست زده است؟ این نوشتار با استفاده از مفهوم مقاومت به مثابه حق اساسی بشر و مفهومسازیهای میشل فوکو از مقاومتِ همنهشت با قدرت، بدین یافته میرسد که جمهوری اسلامی ایران در همآوایی با دو عنصر هویت ایرانیان و انگارههای رهبران سیاسی که هر دو در قانون اساسی آن منعکس شده است، از طریق تعامل با موجودیتهای غیردولتی در منطقه خاورمیانه، در تقابل با سیاست نُرمال ایالات متحده به نُرمالسازی محور مقاومت در قالب ترویج خردهفرهنگ مقاومت اقدام نموده است. خردهفرهنگ مقاومت با ضدیت با آمریکا و متحد آن، یعنی اسرائیل، قوام و دوام یافته است. این یافتهها که جنبه توصیفی و تبیینی دارند، با اتکا به دادههای کتابخانهای گردآوری شدهاند.مؤسسه گروه پژوهشی سیاستگذاری و تحلیل راهبردی آیندگانفصلنامه علمی دانش حکمرانی3060-59383920260220Opportunities and Challenges of Iran's Membership in BRICS within the Framework of Global Governanceفرصتها و چالشهای عضویت ایران در بریکس در چارچوب حکمرانی جهانی24322710.22034/jokog.2025.522962.1093FAساحلعبداللهی منشمطالعات منطقه ای، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران0000-0002-9625-654Xمحمدجمشیدیمطالعات منطقه ای، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران0009-0005-7510-8790Journal Article20250511Abstract:<br><br>The efforts of states—particularly developing countries—to join BRICS can be regarded as a strategic investment in the process of fundamentally rethinking the structure of the global economy; an investment whose outcome is expected to advance and realize the interests of the international community, especially the Global South. This study seeks to answer the question: within the framework of global governance, what are the opportunities and challenges facing Iran as a new member of BRICS? The central hypothesis asserts that Iran, through its BRICS membership, can benefit from participating in the architecture of a multilateral global economic order; however, it also faces several challenges, including the internal structural weaknesses of BRICS, vulnerability and passivity in the face of U.S. sanctions policies, and the influence of major powers’ strategies on the scope of multilateral cooperation. Moreover, the findings indicate that effective utilization of these opportunities requires the formulation of strategies aligned with BRICS requirements and the evolving global order. The research method is explanatory–analytical.مساعی دولتها، بویژه کشورهای در حال توسعه، برای عضویت در بریکس را میتوان نوعی سرمایهگذاری در مسیر بازنگری بنیادین در ساختار اقتصاد جهانی دانست؛ سرمایهگذاری که ماحصل آن در راستای پیشبرد و تحقق مصالح جامعه جهانی، بویژه کشورهای جنوب جهانی خواهد بود. در این نوشتار، در جهت پاسخیابی برای این پرسش که: در چارچوب حکمرانی جهانی، فرصتها و چالشهای پیشروی ایران به عنوان عضو جدید بریکس، کدامند؟ بر این فرضیه تأکید شده که: ایران در پرتو عضویت در بریکس، میتواند از فرصت مشارکت در معماری نظم اقتصادی چندجانبه جهانی برخوردار گردد؛ اما با چالشهای متعددی همچون «چالشهای درونزای» بریکس، «آسیبپذیری و انفعال در برابر سیاستهای تحریمی امریکا» و «اثرگذاری سیاستهای بازیگران محوری بر فضای همکاری چندجانبه» نیز مواجه است. افزون بر این، یافته های پژوهش نشان می دهد که بهره برداری موثر از فرصت ها مستلزم تدوین راهبردهایی هماهنگ با الزامات بریکس و اقتضائات نظم جهانی نوین است. روش پژوهش مورد نظر نیز توضیحی – تبیینی میباشد.مؤسسه گروه پژوهشی سیاستگذاری و تحلیل راهبردی آیندگانفصلنامه علمی دانش حکمرانی3060-59383920260220Non-Western Approach to Transnational Security Governance: Chinese Global Security Initiative and Iranian Plans for Collective Security in the Middle Eastرویکرد غیرغربی به حکمرانی فراملّی امنیت: ابتکار امنیت جهانی چین و طرحهای ایرانی برای امنیت دسته جمعی در خاورمیانه24323210.22034/jokog.2025.519621.1086FAزکیهیزدانشناسگروه مطالعات شرق و جنوب آسیا و اقیانوسیه، دانشکده مطالعات جهان، دانشگاه تهران، تهران، ایران0000-0002-8648-5357Journal Article20250427The global governance system that emerged after World War II within the framework of liberal international institutions is now facing mounting crises. The intensification of geopolitical conflicts, the ineffectiveness of multilateral bodies such as the UN Security Council in preventing the spread of violence, and the unprecedented rise in humanitarian needs all point to a gradual erosion of the legitimacy and efficacy of the existing order. In this context, critical narratives challenging the West’s double standards in the realm of international security have gained traction, while non-Western actors are increasingly seeking to redefine global security concepts and mechanisms by proposing alternative initiatives.<br><br>As a rising power, China has introduced the “Global Security Initiative” in an effort to institutionalize principles such as respect for sovereignty, non-intervention, and opposition to unilateralism within a new discursive framework. At the regional level, the Islamic Republic of Iran has similarly advanced proposals such as the “ Hope Coalition” and “MWADA,” aimed at establishing indigenous security arrangements in the Persian Gulf and offering a counter-narrative to the U.S. approach, which is rooted in external intervention.<br><br>This study adopts a qualitative approach and employs comparative analysis to examine the discursive capacities of these two initiatives in confronting the dominant security order. Its objective is to analyze the structural and conceptual differences between them, as well as their respective potentials for shaping non-Western alternative discourses in the domain of transnational security governance. The findings suggest that although both initiatives face significant operational challenges, they possess discursive potential to contribute to a transformation in the logic of international security—particularly among countries of the Global Southنظام حکمرانی جهانی که پس از جنگ جهانی دوم و در چارچوب نهادهای لیبرال بینالمللی شکل گرفت، امروزه با بحرانهای فزایندهای مواجه است. تشدید منازعات ژئوپلتیکی، ناکارآمدی نهادهای چندجانبه مانند شورای امنیت در ممانعت از اشاعه خشونت، و افزایش بیسابقه نیازهای بشردوستانه، همگی نشانههایی از فرسایش مشروعیت و کارآمدی نظم موجود هستند. در این میان، روایتهای انتقادی نسبت به معیارهای دوگانه غربی در حوزه امنیت بینالمللی تقویت شده و بازیگران غیرغربی تلاش دارند با ارائه ابتکارات بدیل، در بازتعریف مفاهیم و سازوکارهای امنیت جهانی نقشآفرینی کنند. چین به عنوان قدرتی در حال خیزش، با ابتکار «امنیت جهانی» کوشیده است اصولی چون احترام به حاکمیت، پرهیز از مداخلهگری، و مقابله با یکجانبهگرایی را در قالب گفتمانی جدید نهادینه سازد. در سطح منطقهای، جمهوری اسلامی ایران نیز با طرحهایی چون «ائتلاف امید» و «مودت»، به دنبال ایجاد سازوکار امنیتی بومی در خلیج فارس و ارائه بدیلی مقابل گفتمان ایالات متحده مبتنی بر مداخلات خارجی بوده است.<br><br>پژوهش حاضر با رویکردی کیفی و روش تحلیل تطبیقی، به بررسی ظرفیتهای گفتمانی این دو ابتکار در مواجهه با نظم امنیتی مسلط میپردازد. هدف آن، تحلیل تفاوتهای ساختاری و مفهومی و ظرفیتهای هر یک در شکلدهی به گفتمانهای آلترناتیو غیرغربی در مقوله حکمرانی امنیت فراملی است. این مطالعه نشان میدهد که اگرچه هر دو ابتکار در سطح عملیاتی با چالشهایی جدی مواجه هستند، اما از منظر گفتمانی، میتوانند زمینهساز تحول در منطق امنیت بینالمللی به ویژه در میان کشورهای جنوب جهانی باشند.