مؤسسه گروه پژوهشی سیاست‌گذاری و تحلیل راهبردی آیندگان فصلنامه علمی دانش حکمرانی 3060-5938 3 9 2026 02 20 Normalizing an Abnormal Politics: An Analysis of Iranian Governance in the Middle East within the Framework of Politics of Resistance نُرمال‌سازی یک سیاست غیرنُرمال: تحلیلی بر حکمرانی ایران در خاورمیانه در پرتو سیاست مقاومت 243226 10.22034/jokog.2025.510626.1069 FA سید یوسف قرشی گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران 0000-0001-9570-4542 Journal Article 2025 03 04 Post-revolutionary Iran has consistently been recognized as a unique actor by great powers due to its divergence from established international norms. This divergence has prompted an ongoing policy-making effort to dismantle one approach while legitimizing another. This article addresses the main question of how Iran has deconstructed “Normal Politics” and legitimized the “Politics of Resistance” within the Middle East over the past two decades. By examining the notion of resistance as a fundamental human right and drawing upon Michel Foucault’s framework of resistance and power, this article concludes that the Islamic Republic of Iran, aligned with key elements of Iranian identity and the principles articulated by its political leaders—which are reflected in its Constitution—has normalized the Axis of Resistance. This normalization has been achieved by promoting a resistance subculture via engagement with non-state entities in the Middle East, standing in contrast to the prevailing policies of the United States. The resistance subculture has been primarily formed and sustained through opposition to the United States and its ally, Israel. The findings presented in this article are both descriptive and explanatory, underpinned by comprehensive library research. ایرانِ پساانقلاب در نظرگاه قدرت‌های بزرگ، همواره در زمره بازیگران خاص قرار گرفته چرا که به زعم آنان بر اساس نُرم بین‌المللی عمل نکرده است. عدم تقید ایران به نُرم تعریف شده توسط این قدرت‌ها، طرفین را به لحاظ نظری و عملی وارد کارزاری سیاست‌گذارانه به قدمت نیم قرن کرده که بر محور واسازی یک سیاست و مشروع‌سازی سیاستی دیگر دائر شده است. بر این مبنا، پرسش اصلی مقاله این است که ایران چگونه به واسازی «سیاست نُرمال» و مشروع‌سازی «سیاست مقاومت» به مثابه امری غیرنُرمال در قلمرو مکانی خاورمیانه در دو دهه اخیر دست زده است؟ این نوشتار با استفاده از مفهوم مقاومت به مثابه حق اساسی بشر و مفهوم‌سازی‌های میشل فوکو از مقاومتِ هم‌نهشت با قدرت، بدین یافته می‌رسد که جمهوری اسلامی ایران در هم‌آوایی با دو عنصر هویت ایرانیان و انگاره‌های رهبران سیاسی که هر دو در قانون اساسی آن منعکس شده است، از طریق تعامل با موجودیت‌های غیردولتی در منطقه خاورمیانه، در تقابل با سیاست نُرمال ایالات متحده به نُرمال‌سازی محور مقاومت در قالب ترویج خرده‌فرهنگ مقاومت اقدام نموده است. خرده‌فرهنگ مقاومت با ضدیت با آمریکا و متحد آن، یعنی اسرائیل، قوام و دوام یافته است. این یافته‌ها که جنبه توصیفی و تبیینی دارند، با اتکا به داده‌های کتابخانه‌ای گردآوری شده‌اند.