مؤسسه گروه پژوهشی سیاست‌گذاری و تحلیل راهبردی آیندگان فصلنامه علمی دانش حکمرانی 3060-5938 2 5 2025 03 20 Exploring Nanotechnology Development Governance in Iran through the Tentative Governance Approach تحلیلی بر حکمرانی توسعه فناوری نانو در ایران با رویکرد اقتضایی 32 64 216464 10.22034/jokog.2025.498278.1044 FA کیارش فرتاش استادیار، پژوهشکده مطالعات بنیادین علم و فناوری، دانشگاه شهیدبهشتی، تهران، ایران. 0000-0003-0883-7588 طوبی برامکی دانشجوی دکتری آینده پژوهی، دانشکده حکمرانی، دانشگاه تهران، تهران، ایران حامد اسمعیلی کارشناس‌ارشد مدیریت تکنولوژی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران. Journal Article 2025 01 06 Purpose:<strong> </strong>The purpose of this research is to explore the governance of nanotechnology development in Iran through the tentative governance approach. Hence, this study identifies key factors that influence tentative governance of nanotechnology development in Iran and assesses their influence on policy and business decisions of nanotechnology development.<br /><strong>Design/methodology/approach:</strong><strong> </strong>This paper employs a qualitative research method. Data was collected through semi-structured interviews to analyze the governance of nanotechnology development in Iran. First, we devised a theoretical framework by reviewing the literature and available reports and documents. Our initial framework of tentative governance was then confirmed by experts. Based on our proposed framework, we conducted interviews with experts with relevant background in nanotechnology policy and business to investigate the current governance landscape. Our collected data was coded and analyzed to identify key themes and issues, providing deeper insights into the challenges and opportunities in the development of nanotechnology in Iran through the tentative governance approach.<br />Findings:<strong> </strong>Our findings highlight five dimensions of tentative governance in nanotechnology. The first dimension, pragmaticity and flexibility, underscore the need for dynamic and adaptable policies in response to rapid technological advancements. The second dimension, learning and adapting, deals with the importance of managing uncertainties and assissting firms to effectively respond to environmental challenges. The third dimension, stakeholder participation and coordination, emphasizes the necessity of collaboration between governmental institutions, universities, and the private sector, particularly firms. The fourth dimension, goal setting and performance evaluation, shed light on the significance of efficient monitoring and assessment systems for policy implementation. Lastly, the need for appropriate mechanisms to secure funding and infrastructure emphasizes on resource provision and allocation.<br />The governance of nanotechnology development in Iran has achieved significant progress by adopting a tentative approach, shifting from direct government control to a decentralized structure that encourages participation from academic institutions and the private sector, notably firms. The flexibility of nanotechnology development governance has contributed to the successful development and management of nanotechnology. Despite undertaken efforts, challenges such as brain drain and lack of coordination among institutions limit Iran’s achievement of the strategic goals, particularly those laid out in the 2025 Nanotechnology Roadmap. Additionally, at the governance-level, strengthening research infrastructure and facilitating access to advanced technological equipment is crucial for enhancing Iran’s competitiveness in global markets of nanotechnology.<br />Research limitations/implications:<strong> </strong>A notable limitation of this study relates to its qualitative nature, which may limit the generalizability of our findings to the governance of other technologies. Furthermore, our collected data, through semi-structured interviews, may suffer an unwanted bias to the personal perspectives of the interviewees.<br /><strong>Practical Implications:</strong><strong> </strong>To accelerate nanotechnology development in Iran, strengthening collaboration between the private sector, government, and universities seems crucial. Private sector’s financial and technical capabilities need to be leveraged to enhance research and technology development efforts. Implementing financial incentives and policies to attract private investment is also a priority that needs to be considered by the nanotechnology governance stakeholders. Additionally, limiting government control and delegating as much responsibilities as possible to the private sector to enhance policy implementation. Encouraging private sector involvement will not only speed up technological advancements but would also contribute to a more prosperous and competitive nanotechnology ecosystem in Iran.<br />Originality/value:<strong> Originality/Value:</strong> This paper proposes a comprehensive and practical framework for tentative governance in nanotechnology in a developing country, Iran, which can be adopted by other developing countries. By taking into account flexibility and inter-institutional collaboration, our framework can be utilized for effective and adaptive responses to the dynamic challenges of nanotechnology development. Moreover, this study sheds light on the international and domestic governance experiences, providing insights that can enhance decision-making and policy formulation in nanotechnology development and its governance. Our findings can also serve as a basis for tentative governance implantation in other emerging technologies. در سال‌های اخیر فناوری‌های نوظهور در سرتاسر جهان در اولویت کشورها قرار گرفته است. فناوری نانو یکی از فناوری‌های نوظهور است که به‌عنوان موضوعی بین‌رشته‌ای و حائز اهمیت در بسیاری از سازمان و شرکت‌ها مورد توجه واقع شده است. حکمرانی توسعه فناوری نانو در راستای منافع اجتماعی و اقتصادی مورد انتظار از آن با چالش‌ها و مسائل گوناگونی مواجه است. در دنیای روبه‌پیشرفت برای مدیریت بهتر فرایندهای فناورانه نیاز به‌نوعی حکمرانی است که بتوان به به­کارگیری آن، به اقتضای شرایط تصمیم‌های سیاستی و کسب و کاری مناسبی اتخاذ نمود. بر این اساس، هدف از این پژوهش تحلیل حکمرانی توسعه فناوری نانو با رویکرد اقتضایی می‌باشد. قلمرو مکانی این پژوهش کشور ایران و قلمرو زمانی انجام پژوهش از اردیبهشت 1402 تا خرداد 1403 است و بازه زمانی 1380 تا ابتدای سال 1403 مورد مطالعه قرار گرفته است. این پژوهش در دو مرحله انجام‌ شده به این ترتیب که در مرحله اول با مرور پیشینه چارچوبی از عوامل مؤثر بر حکمرانی اقتضایی را شناسایی می‌شود. در این مرحله عواملی مانند عمل‌گرایی و انعطاف‌پذیری، یادگیری و انطباق‌پذیری، مشارکت ذینفعان، تأمین و تخصیص منابع و هدف‌گذاری به‌عنوان شاخص‌های رویکرد اقتضایی شناسایی ‌شد و ذیل هرکدام از آن‌ها، مصادیقی برای فناوری‌های نوظهور تدوین شد. در مرحله دوم پژوهش، برای بررسی وضعیت حکمرانی توسعه فناوری نانو در شاخص‌های حکمرانی با 16 نفر از سیاست‌گذاران و متخصصان سطوح کسب و کار و سیاست‌‌گذاری فناوری نانو مصاحبه نیمه ساختاریافته صورت گرفت که مبنای استخراج و تشریح یافته‌ها قرار گرفت. بر اساس یافته‌های این پژوهش، حکمرانی توسعه فناوری نانو در ایران با اتخاذ رویکرد اقتضایی و تأکید بر انعطاف‌پذیری، مشارکت ذینفعان و مدیریت چالش‌های محیطی، توانسته به موفقیت‌های قابل‌توجهی در توسعه پژوهش و فناوری دست یابد. با این‌حال، برای تحقق اهداف بلندمدت و خصوصاً خلق ثروت ناشی از فناوری نانو، بهبود هماهنگی‌ نهادی، تقویت زیرساخت‌های پژوهشی و تنظیم‌گری به نفع توسعه بازار فناوری نانو اهمیت زیادی دارد. https://www.jokog.ir/article_216464_702ec9ab30d2c48887eb1f054c989e24.pdf